Veel andere beroemde kunstenaars hebben dit thema aangepakt, met Leonardo da Vinci als een bijzonder bekend voorbeeld. Bosch brengt echter zijn eigen stijl naar dit onderwerp met Aanbidding der Wijzen: een stijl die ingewikkeld, eigenzinnig en zeer individualistisch is. Gemaakt tussen 1485 en 1500 (zoals bij veel van Bosch' werken, is de exacte datum van uitvoering van het schilderij onbekend), Aanbidding der Wijzen is een drieluik. Een triptiek is een kunstwerk dat is opgebouwd uit drie schilderijen op drie panelen. Heel vaak (en dit is inderdaad het geval bij Aanbidding der Wijzen), zijn de drie schilderijen met scharnieren aan elkaar verbonden en zo klapt het drieluik uit om de volle glorie van het werk te onthullen. Een ander drieluik van Bosch is bijvoorbeeld De verzoeking van Sint-Antonius. Bosch' eigenzinnige manier van kijken naar de wereld komt duidelijk naar voren in Aanbidding der wijzen, al is het iets meer gedempt dan in andere werken van hem, zoals De tuin der lusten.

Kijk bijvoorbeeld naar de wiebelige vorm van het huis in Aanbidding der Wijzen en naar de dynamische scènes die op de achtergrond te zien zijn (zoals het monsterlijke beest dat een menselijke figuur verslindt of aanvalt in het rechterpaneel). Deze kleine drama's en vreemde perspectieven zijn typerend voor Bosch' werk. Een ander interessant aspect van Aanbidding der Wijzen is de manier waarop het drieluik eruitziet wanneer de rechter- en linkerpanelen naar binnen zijn gevouwen en het drieluik 'gesloten' is. Geschilderd op de achterkant van de panelen, kan de kijker een altaar zien met priesters en andere aanbidders die een standbeeld van de volwassen Christus aanbidden. Het verband dat hier moet worden gelegd, is duidelijk: de aanbidding door de magiërs van het kindje Christus is in Bosch' laatmiddeleeuwse en vroege renaissancewereld iets dat wordt herhaald in de erediensten die dagelijks door christenen in de kerk in de kerk worden verricht.